Het is nacht. Er ligt een dik sneeuwtapijt. De telefoon verstoort de stilte. Een paniekerige stem vertelt me dat er een probleem is met de pomp. Ik trek mijn kleren en schoenen aan en vertrek als een dief in de nacht. Blote voeten met wonden. Pijn, angst, zoekend naar hulp. Wollen sokken kunnen tijdelijk soelaas […]
Lees meer "Uit het leven van."Het is geen spelletje, geen uitdaging om te kijken hoe laag je kan gaan voor je het bewustzijn verliest. Het laagste cijfer dat ik ooit op mijn glucosemeter zag, was 23 mg/dl. Ik liep toen ook nog gewoon rond en voelde de symptomen ook helemaal niet. Maar net zo goed voel je je zo ellendig, […]
Lees meer "Hé komaan, laat je gaan."We waren op Sanford Airport, op terugweg naar Schiphol, na een fijne vakantie in Florida. Het was nog betrekkelijk rustig in de luchthaven. De bagage was al ingecheckt (gewicht nog net binnen de marge – yay) en we waren klaar voor de douane. Een bakje voor mijn jas en schoenen, eentje voor de laptop, eentje […]
Lees meer "Ik ga je betasten."Ik weet dat brood mijn waarden enorm doet pieken. Ik weet dat gebak, ook al maak ik het zelf, zorgt voor te hoge suikers. Ik weet dat een slaatje mijn waarden minder doet stijgen dan het eten van vers gebakken bagels met roomkaas en gerookte zalm. Waarom eet ik het dan? Waarom kies ik er […]
Lees meer "Sterker dan mezelf."Het gebeurt niet zo vaak, dat ik in paniek ben. Ook niet als er een 40 mg/dl op mijn meter staat. Dat is, omdat ik weet dat ik het zo weer opgelost krijg. Snelle suikers, rustig blijven en de waarden monitoren. Maar toen was er dat ene moment, waarop ik dacht: dit komt niet goed.. […]
Lees meer "(Ont)waken."We komen hier wel vaker, liefst elk jaar als het kan. Ik hou van Amerika, ik hou van Florida. Het land waar alles mogelijk is, het land waar alles te verkrijgen is. Maar ook het land dat mijn suikerwaarden helemaal in de war stuurt. In Amerika uit eten gaan, kan heel erg tricky zijn. Ik […]
Lees meer "T1 in Florida."Ik hield ze bij. Alle schriftjes. Toch zeker 4 jaar lang. Elke dag noteerde ik trouw wat ik at op welk uur van de dag, hoeveel insuline ik daarvoor gespoten had en wat mijn bloedglucose was voor de maaltijd en 2u na de maaltijd. Heel netjes geschreven destijds. Nog altijd in de veronderstelling dat de […]
Lees meer "D-day deel 3."Ik kreeg een kamertje toegewezen. Een videospeler nodigde me uit om plaats te nemen en aandachtig het filmpje te bekijken. Het leek alsof ik nooit meer van de stoel recht zou kunnen komen. Amputaties, blind worden, nierdialyse. Woorden die voor kortsluiting in mijn brein zorgden. Ik voelde me verslagen, in de steek gelaten, uitgeput, bang. […]
Lees meer "D-day deel 2."November 2001. Ik werk voltijds als bediende en daarnaast nog deeltijds als begeleidster bij de plaatselijke buitenschoolse kinderopvang. Als werknemer krijg ik een medisch onderzoek. De verpleegster krabt zich op het hoofd en snapt niets van de 976 eenheden suiker in mijn urinestaal. Er hoort geen suiker in je urine te zitten, weet ze me […]
Lees meer "D-day."12 juni 2002. Een datum die ik nooit meer vergeet. De wetenschap is volop bezig met het zoeken naar genezing voor je aandoening. Geef het nog een jaar of 10. Ik kon net zo goed geschreven hebben 14 april 1998 of 23 september 1984. Ook toen zou ik dat gehoord hebben: nog 10 jaar. Wat […]
Lees meer "Genezen! of niet..?"
Aan Tafel met Type 1 diabetes 