Paniek “en plein public”

Er rijden geen treinen richting Amsterdam – Centraal omwille van een aanrijding met een persoon. Neem de trein naar Amsterdam – Sloterdijk en stap daar over op een aansluitende trein naar Amsterdam – Centraal.

78
4.3 mmol

Ik heb er net een superleuk weekend met diabetesbloggers op zitten. We praten nog even na op Schiphol en beslissen dan om elk onze eigen weg te gaan. Ik drink nog snel een flesje AA sportdrank op (bedankt Carla!) want er komt een hypo aan en ik neem de roltrap naar het perron. Het is er razend druk, want door de afgelaste treinen moet iedereen op eenzelfde trein zijn reis verder zetten. De trein komt er aan en er is niet genoeg plaats voor iedereen. Ik wil heel graag mee, want mijn Thalys trein komt al binnen het kwartier en die wil ik niet missen. Er wordt gepropt en geduwd en getrokken. Koffers worden doorgeschoven, er is geen nood om je vast te houden want we zitten als sardientjes in een blik. Ik drink een tweede flesje AA.

Het is verschrikkelijk warm en benauwd in de trein. Ik hoor het hypo alarm op mijn smartphone luid afgaan in mijn handtas. In die handtas zit een hele voorraad aan drankjes, maar ik kan er niet bij. De deuren van de trein gaan open en iedereen haast zich naar buiten, ik ook. Mijn handen trillen ondertussen zo hard, dat ik de rits van mijn handtas niet openkrijg. Het zweet stroomt me af en de tranen prikken achter mijn ogen. Mijn alarm blijft luid een sirenegeluid geven en ik vind mijn smartphone niet om het af te zetten. Een vrouwelijke treinbegeleider snelt naar me toe en vraagt of het wel gaat met me. Ik schud mijn hoofd en mompel: … diabetes … dringend … suiker nodig.

60
3.3 mmol

Ondertussen probeer ik nog steeds de rits van mijn tas open te krijgen. Het doosje waar mijn dextro in zit, klemt en de kordate dame neemt het van me over. Ze friemelt de plastic omhulsels van de dextro’s en propt ze in mijn mond en beveelt me te kauwen. Ze vraagt waar ik naartoe moet en ik stamel: … Thalys… ik weet niet welk spoor. Ze haalt er een collega bij en laat hem mijn koffer dragen. Geen van beiden moet bij de Thalys zijn, maar ze lopen met me mee en ze voert me nog meer dextro. Ze leiden me langs de drukke menigte en brengen me naar het juiste perron. De begeleider van de Thalys wordt ingelicht en ik laat me vallen op een stoel.

urgent
Bloedsuiker gaat onder 3.00 mmol

Ik zie op mijn smartphone dat ik 60 mg/dl sta (3.3 mmol) met een rechte pijl naar beneden. Niet dramatisch, niet zo laag, normaal ook geen probleem voor mij. Dit is paniek. Paniek, zoals ik die 2 jaar terug ook in Stockholm ervaarde. Hypo’s zijn normaal niet zo’n probleem voor me. Ik neem snelle suikers en doe gewoon verder waar ik mee bezig ben. Hypo’s en paniek zijn echter geen goeie combinatie. Ik had mijn alarm dat me verwittigde, ik had een tas vol suikers, maar het gevoel dat je er niet bij komt, is ellendig. Je gaat op overlevingsmodus en het enige waar je nog aan kan denken is, hoe je aan die suiker kan komen.

Type 1 diabetes is een heel individuele aandoening. Elk ervaart het op zijn manier. Je leert jezelf strategieën aan om op een zo goed mogelijke manier met je diabetes om te gaan. Het is ook een heel erg onbegrepen ziekte. Ondanks het grote aantal mensen met diabetes wereldwijd, heeft “slechts” 10% daarvan Type 1 diabetes. Toch blijft dat een hele grote groep mensen. Diabetes is niet niets. Type 1 diabetes is niet niets. We zijn verantwoordelijk voor elke beslissing die we nemen in onze diabetesbehandeling. Ik had me goed voorbereid op deze treinrit. Mijn CGM-alarm heeft me tijdig verwittigd. Ik had de hypo niet voelen aankomen, door de drukte en de hitte op de trein. Mijn tas zat vol hulpmiddeltjes om hypo’s op te lossen. Je komt nog wel eens voor verrassingen te staan, waar je geen controle over hebt. Zoals deze dus.

Type 1 diabetes is voor vele mensen een ver-van-mijn-bed-show. Ze kennen het niet of krijgen verkeerde informatie door. Als diabetesblogger vind ik het mijn taak, om de buitenwereld (maar ook diacollegaatjes) de verschillende aspecten van diabetes te laten zien. We kunnen niet genoeg voorbereid zijn op verschillende situaties en door dit soort ervaringen, kunnen in de toekomst misschien andere mensen geholpen worden tijdens een hypo waar hulp bij nodig is. Ik ben alvast heel erg blij met de educatie die de treinbegeleidster duidelijk gekregen had, want door haar snelle en adequate reactie, heeft ze erger kunnen voorkomen. Ze herkende de afwezige blik in mijn ogen, het beven, het overmatig zweten, de radeloosheid. Bij deze: bedankt!

Zoete groet,

Cathy

Advertenties

2 gedachtes over “Paniek “en plein public”

  1. Stress, onder welke vorm dan ook heeft inderdaad een grote invloed op de glycaemie. Jaren geleden kende ik in mijn professionele loopbaan een T1 meisje. De vingerprikjes en insulineaanpassingen waren dag en nacht noodzakelijk want er bestond nog geen gesofisticeerde apparatuur.
    TOT ZE VERLIEFD WERD! Haar gelukshormoon werd zodanig getrickerd dat er geen sprake meer was van hypo’s, haar waarden bleven hoog/normaal. De liefde als echt medicijn! Jammer genoeg bleef de romance niet duren, het meisje raakte overspoeld door verdriet en verstoorde gemoedsrust. En toen kwamen de hypo’s in alle ernst, hevigheid en frequenties terug.
    De behandelende arts reageerde lauw en sceptisch op de verpleegkundige observaties rond de invloed van verliefdheid op glycaemie. Toch blijf ik er bij dat er wel degelijk een verband bestaat tussen stress en diabetische ontregeling.
    Gelukkig voor jou Cathy dat je in zo een drukke omgeving, zo professioneel menselijk werd geholpen!

    Like

    1. Dag Lieve

      wat mooi dat je dat verhaal hier neerschrijft, want het is zeker herkenbaar. Mensen denken vaak dat diabetes enkel op voeding aankomt. Het is zoveel meer. Ons hele leven zit er in verweven. Ik had het er deze morgen nog over met een diacollegaatje, hoe je elke dag eenzelfde ontbijt kan eten en toch elke dag een heel ander resultaat kan hebben. Wetenschappers vinden dit moeilijk te begrijpen en je hoort nogal vaak, dat we vast onze koolhydraten niet goed geteld hebben of dat we onze insuline niet juist hebben ingeschat (wat ook een oorzaak kan zijn). Was het maar zo eenvoudig…

      Bedankt voor je bijdragen,

      Zoete groet,

      Cathy

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.