Sorry.

Let maar niet op de troep, ik heb nog geen tijd gehad om op te ruimen. En sorry, dat ik niets lekkers heb voor bij de koffie, ik ga deze namiddag pas koekjes bakken. De poetshulp is ziek en ik ben er nog niet toe gekomen om het toilet een goeie schrobbeurt te geven en ik moest eigenlijk al lang bij de kapper langs geweest zijn maar…

Herkenbaar? Is het iets typisch vrouwelijks, dat verontschuldigen voor alles waar we ons schuldig over voelen? Ik merk het ook weer tijdens ons verblijf in Dublin, op het Abbott Diabetes Bloggersevent. Heel veel vrouwen en een minderheid van mannen. Er wordt gepraat en geknuffeld en heel veel gelachen, maar af en toe is er ook een traan. Ik voel verdriet en woede en frustratie en angst. Hoe vaak hoor ik: mijn waarden lijken nergens op – ik ben niet goed bezig – mijn HbA1c is nog steeds niet waar ik het wil – ik trek het niet met de diabetes én mijn werk én mijn vriendje én het huishouden. Dit soort berichten hoor ik niet bij de mannen. Kennen zij dit soort schuldgevoelens niet of houden ze die liever voor zich?

We groeien op in een maatschappij waar gelijkheid tussen mannen en vrouwen steeds beter wordt. Toch zullen we altijd verschillend blijven en zullen vrouwen zich nog net iets meer verantwoordelijk voelen voor de zorg over hun gezin, in combinatie met werk, vrije tijd, familie en in ons geval ook een (of meerdere) chronische aandoening(en).

uitgebreide lunch airfield estate.jpg

Ik zit aan tafel met een groep diabetesbloggers waarmee ik nog niet echt eerder gepraat heb. We delen onze ervaringen en praten over diabetes en de impact daarvan op ons leven. De knappe jongedame naast mij, die ik nog nooit eerder heb ontmoet, kijkt me aan met tranen in haar grote, prachtige ogen. Ik zie de sproetjes op haar gezicht nat worden en neem haar vast. Ik fluister in haar oor hoe bijzonder ze is en dat ze meer dan ok is. Dat het prima is om boos te zijn en dat cijfers maar cijfers zijn en niets zeggen over haar inzet. Dat het ok is om de diabetes niet op de eerste plek te zetten, maar ruimte te laten voor haar vriendje en haar werk en het huishouden. Dat het niet haar schuld is, dat ze T1 diabetes gekregen heeft. We begrijpen elkaar, we kennen allemaal deze emotionele rollercoasters. Je verhaal doen bij iemand die jou verder totaal vreemd is en je tranen de vrije loop laten: dat is veiligheid. Weten dat de ander jouw gevoel niet zal negeren maar (h)erkennen. Weten dat die knuffel gemeend is en dat je mag zijn wie je bent, zonder verwijtend vingertje, belerende woorden of goedbedoelde raad. We zuchten diep, zo diep we kunnen, en we vegen de tranen en uitgelopen mascara weg. Nog een laatste knuffel en dan nog een allerlaatste knuffel. Ik zie een brede glimlach met mooie witte tanden. Je bent ok, lieve meid, meer dan ok. Laat niemand het jou ooit anders zeggen.

Zoete groet,

Cathy

8 gedachtes over “Sorry.

  1. Wat mooi Cathy! Vrouwen zijn echt wel heel sterk en kunnen heel wat verzetten en combineren en kunnen veel verduren maar wat steun en begrip doen wonderen. Fijn hoe je dit beschrijft.

    Like

  2. Romantiek

    Op één fiets
    Het meisje op de bagagedrager
    De jongen op het zadel
    Iedereen glimlacht
    Kijkt achteruit
    Dit is liefde
    één echte heer

    Want andersom
    De jongen op de bagagedrager
    Het meisje op het zadel
    Iedereen denkt
    Kijkt weg
    Manwijf
    Profiteur
    Wie draagt de broek

    Vooroordelen
    Veroordeelt worden
    Op geslacht, ras, achtergrond
    Iemand met een beperking
    Weet wel wat dit inhoud
    Ook diabeten moeten zich bewijzen
    Dit elke dag opnieuw
    Voor alleen maar niet uitgesloten te worden

    Voor de pancreas op te lossen
    Is er een medisch wonder nodig
    Voor niet veroordeelt te worden
    is er een wonder nodig van iedereen
    Een welgemeende knuffel
    Voor iedereen
    Elke dag
    Voor samen de moeilijke momenten door te komen

    Erwin

    Like

  3. Cathy het is mooi geschreven , maar de werkelijkheid id toch anders als ik dit schrijven mag. Wie ermee geconfronteerd wordt heeft veel begrip voor deze mensen, maar de anderen begrijpen dit helemaal niet en vind ik persoonlijk wel heel spijtig. Toch heet blij dat ik even kan praten met jou, wat voor mij een verlichting is. Een zoete groet en tot later van Nicole

    Like

  4. De wekelijkse inzet
    Schrijven, bloggen ….
    Dikke duim hiervoor
    Iedereen op zijn wijze
    Want praten, luisteren, bezinnen
    Dit lucht op
    Zowel als vrouw
    Als man

    Erwin

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.