Ik ben bang.

Ik kan de slaap niet vatten. Het zweet parelt op mijn voorhoofd. Ik ben bang. Bang voor nachtelijke hypo’s. Bang dat ik niet meer wakker word.
Bang dat ik ’s nachts veel te veel zal doorstijgen en ik in de ochtend opsta met keiveel dorst en torenhoge waarden.
Bang dat mijn HbA1c me nog maar eens zal teleurstellen, bang voor de reactie van mijn dokter en van de mensen die zo dicht bij me staan.
Bang voor het nageslacht, dat ook zij kans maken op T1 diabetes.
Bang voor naalden, bang voor de complicaties waar je dokter je mee om het hoofd slaat.
Bang dat er vragen komen als mensen mijn insulinepennen zien.
Bang om iets nieuws te eten, niet wetend wat de koolhydraten met mijn waarden zullen doen.
Bang voor alweer een nieuwe opname omdat het niet goed met me gaat.
Bang om mijn kind met T1 af te zetten in de kinderopvang, bang om als alleenstaande ouder alle verantwoordelijkheden alleen te moeten dragen.
Bang om nieuwe mensen te leren kennen, bang om een relatie aan te gaan. Bang. Zo bang.

Angst kan beklemmen, verdoven, je tegenhouden om een volwaardig leven te leiden. De angst wordt groter en leidt tot een paniekaanval, waarbij je keel wordt toegenepen, je hart veel te snel klopt en de misselijkheid je naar het toilet doet rennen. Het lijkt wel of het leven je ontnomen wordt en je denkt dat het einde in zicht is. Dat deze angst gerelateerd is aan T1 diabetes, is niet meteen iets waar je aan denkt.

Een chronische aandoening is altijd aanwezig en dat kan best heftig zijn. Ook al heb je de ziekte een plaats gegeven in je leven en doe je elke dag je best om je waarden zo goed mogelijk binnen de marges te houden, het is er en het gaat niet meer weg. Naast deze gewaarwording ga je werken, heb je een gezin, studeer je en heb je een druk sociaal leven. Zoveel mensen rondom je, maar niemand die begrijpt wat het nu echt is. Je stopt je gedachten weg, wil er niet aan denken, doet alsof ze er niet zijn. En dan knapt de lijn. Je bent op, je kan niet meer. Het licht gaat uit en je benen willen niet meer. De hartkloppingen worden erger en de paniek neemt het van je over. Je kan dit niet meer alleen: je hebt hulp nodig.

Psychologische opvang als je een chronische aandoening hebt, is geen overdreven luxe. Er zijn hier ook gedeeltelijke terugbetalingen voor voorzien. Relaxatietherapie, mindfullness, psychotherapie of een zelfhulpgroep: er zijn altijd manieren die bij jou passen en die jou kunnen helpen de paniekaanvallen tegen te gaan. Denk niet dat je niet serieus zal worden genomen. Je bent niet alleen, je bent geen unicum. Zoveel mensen samen met jou, die weten wat je doormaakt, die je angsten herkennen. Jij hebt de sleutel om die paniekaanvallen te stoppen. Jij bent de persoon die hulp kan zoeken. Praat erover. Wacht niet tot je volgende afspraak bij je team, als dat nog 4 maanden duurt. Je lichaam geeft signalen en een burnout ligt op de loer. Zorg goed voor jezelf en geef jezelf de kans om te rouwen, te helen en beter in je vel te zitten. Je bent geen aansteller. Je bent bang.

Zoete groet,

Cathy

Praat met ons mee via de Facebookpagina van Aan Tafel met Type 1 diabetes.

Advertenties

4 gedachtes over “Ik ben bang.

  1. ook ik herken mij in dit bang zijn, maar dan niet enkel voor mezelf maar veel meer voor de mensen om mij heen, vooral dan voor het reageren op mij, wat ik niet altijd met liefde aanvaard;Wanneer ik op de pomp een pijltje naar beneden zie en de tijd is er om samen te bidden dan denk ik bij mezelf, moet ik nu echt iets nemen om de tijd te overbruggen tijdens het gebed en zie dan wel geregeld in dat ik daarin verkeerd doe; dan denk ik als de pomp een alarm geef kijk ik gewoon en dan ziet men dat ik echt de alarmen in handen heb;Soms zeg ik ook weleens tot de Heer zorg er nu voor dat het stabiel mag blijven en wat dan wel gebeurd en zeg dan ik heb het in de handen van de Her gelegd en hij heeft ervoor gezorgd. Mijn mening nu is wel van beter dat de pomp een alarm geeft en ik reageer dan telkens iets te nemen, wat mijn waarden dan doen verhogen en dit is zeker niet goed;Zo leert men iedere dag nog opnieuw bij en dit is wel iets wat ik zelf ondervonden heb;
    Ik zeg tot mezelf wees niet bang en laat de pomp haar alarm maar eens gebeuren
    Cathy veel lieve groeten en dit schrijven is een ervaring wat ik zelf beleef en het op de goede wijze probeer op te lossen, dit met een zoete groet van Nicole

    Like

  2. Het is heel dapper van u om dit gegeven ‘bang’ neer te schrijven. Hoe we het ook draaien of keren, het is een feit dat men bang kan zijn en mag zijn. Men kan het niet ontlopen, het is de realiteit. Maar laat het niet overheersen.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.