Mango’s zijn dodelijk.

Ik zie een oproep online: kookworkshop voor mensen met diabetes. Als foodie met T1 diabetes, trekt dat onmiddellijk mijn aandacht. Het is dan ook niet moeilijk te begrijpen dat ik me hier voor inschrijf. Alhoewel ik me altijd vragen stel bij: voor mensen met diabetes… Hoe zit dat nu eigenlijk: wat is nu de beste voedingsrichtlijn als je diabetes hebt?

De les zit goed vol. We stellen ons voor en in de hele groep zitten slechts 2 personen met T1 diabetes, de anderen hebben T2 diabetes of een partner met T2. De lesgeefster/diëtiste verzekert ons, dat het boeiend wordt, ook al is het voor ons (T1) niet mogelijk om van de insuline af te komen. Voor de mensen met T2, laat ze weten dat, mits aanpassing van de voeding, ze niet zullen moeten overstappen op insuline. De fear factor die spreekt uit deze zin, maakt me eerlijk gezegd een beetje boos en humeurig. Insuline is geen boosdoener. Uiteraard is het fijner als je lichaam alles gewoon zelf kan regelen en je je geen zorgen hoeft te maken over prikken en spuiten, hypo’s en hypers. Waar je bij T1 diabetes meteen aan de insuline moet, kan je met T2 een tijd verder zonder medicatie of insuline (als je er op tijd bij bent), maar ook deze mensen zullen ooit de stap moeten zetten om insuline te gaan spuiten, eens die pancreas die hulp nodig heeft. Die afschriktactieken, daar hou ik helemaal niet van. Horen dat je zelf veroorzaakt dat je lichaam over moet op insuline, is nefast voor je zelfvertrouwen en het werkt niet echt motiverend.

Tijdens de workshop krijgen we een stuk theorie voor we de keuken in gaan. We leren over koolhydraten en vetten en eiwitten en over wat al dan niet gepaste voeding is voor mensen met diabetes. Producten met suikervervangers worden aangeraden en geprezen (ik hou daar eerlijk gezegd niet van, omwille van het feit dat de suiker vervangen wordt door extra vetten) en een lijstje met toegelaten/verboden product vervolledigt de map. Tropisch fruit KAN NIET (jullie hoorden ook vast wel eens over halve bananen en 7 druiven). In feite, zegt de lesgeefster nog: mango’s zijn dodelijk voor mensen met diabetes. Ik krijg het een beetje lastig. In mijn tas heb ik een salade, waar ook mango bij zit. Daar ik toch in de buurt van het ziekenhuis ben, besluit ik om de gok te wagen en mijn fruitsalade met mango boven te halen en daar mijn insuline voor te geven. Wat een onzin zeg. Waarom kunnen we niet gewoon normaal doen allemaal? Is een gezonde voeding niet gewoon zinvol voor iedereen? Gezond, met af en toe plaats voor een traktatie? Daar zijn we toch allemaal bij gebaat?

Ik hou niet van schrikbewind. De lesgeefster legt me uit, hoe ze insuline als een stok achter de deur houdt, zodat haar klanten een strikt dieet blijven volgen. Ik voel mee met de persoon aan de andere kant. De persoon die zijn diabetes goed wil managen, misschien wat gewicht kwijt moet en een andere levensstijl wil hanteren. Is het beter te begrijpen nu, wanneer je mensen met diabetes hoort zeggen, dat ze “niets” lekkers meer mogen? Hoe de diabetes hen beperkt in hun sociaal leven, in het omgaan met voeding? Hoe ze gefrustreerd zijn en alleen maar meer eten uit onvrede? Ik hou toch zo van een positieve benadering. Dat mis ik in deze workshop. Insuline is niet de vijand.

Zoete groet,

Cathy

Heb jij soortgelijke ervaringen? Wens je die te delen?

Praat met ons mee op de Facebookgroep van Aan Tafel met Type 1 diabetes.

Advertenties

6 gedachtes over “Mango’s zijn dodelijk.

  1. Wat een krachtig pleidooi Cathy! Zo een schrikbewind voeren rond voeding is inderdaad niet de oplossing. En elke pezewever vindt wel ergens iets wat niet goed voor je is terwijl het uiteindelijk allemaal om gezond verstand gaat. En bewust omgaan met voeding. Laat ze dat eens goed uileggen!
    Toen ik na een helse chemotherapie in een plotse stevige hyperglycaemie met ziekenhuisopname terechtkwam, durfde ik bijna niets meer te eten. Alles leek verboden: te zoet, teveel kh, te vet, te, te, te…ik durfde amper nog te eten. Elke hap die ik nam was als het zwaard van Damocles: niet doen, niet opeten want anders…Bechamelsaus maken, euh met magere melk, nee beter met bouillonblokje. Geen boter, euh, een ingekookt lepeltje maïzena dan maar, niet te vreten maar je bijt op je tanden en denkt dat dit je nieuwe voedingspatroon is. Geen saus over de patatjes, slaatje zonder vinaigrette, niet teveel fruit. Ik vrat mezelf naar de hypo’s toe uit angst voor hypers. En een immense constipatie op de koop toe. Hoelang kan je dit als Westerse, niet in oorlogstijd levende mens volhouden?
    Anderzijds is een back to basic noodzakelijk om de ernst van de zaak goed te beseffen. Bouw je voedingsgewoonte daarna met steun en eigen inzicht verstandig op.
    Zo is het mij vergaan maar ik geef toe dat ik nog af en toe de pedalen verlies… en dan weer een berg spijt heb om mijn onbezonnenheid.
    Zonnige groet,
    Lieve

    Like

    1. Dag Lieve

      kijk, dat noem ik nu een heel waardevolle ervaring. Back to basics is zeker noodzakelijk, voor iedereen, met of zonder aandoening. Zolang we hier niet in doorslaan en het leefbaar blijft en dat we er vooral ook zelf kunnen achterstaan. Tenslotte hebben we een chronische aandoening en moeten we er nog heel lang mee door. Een manier vinden voor jezelf om het leefbaar te maken, om de diabetes het hoofd te bieden en mentaal gezond te blijven.

      Zoete groet,

      Cathy

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.